Bursa başkent, tabii. Osmanlı karışmış, bu nasıl fitnedir diye. Gitmişler kadıya şikâyete, adam yakalanıp yaka-paça huzura getirilmiş. “Bu nasıl fitnedir, dinî İslâm, ahalisi Müslüman olan koca devlette sen kalk, hayrattır, sebildir diye çeşme yap, ama suyunu Müslüman’a yasakla! Bu olacak iş midir”diye çıkışmışlar adama.

Adam: – “Müsaade buyurun, sebebi vardır, lâkin ispat ister, delil şarttır…”

Dedikçe kadı kızmış: – “Ne delili, ne ispatı? Sen fitne çıkardın, Müslüman ahalinin huzurunu kaçırdın, katlin vaciptir!” demiş. Demiş ama bir yandan da merak edermiş: Nedir gerekçen?” diye sormuş.

Adam: – “Bir tek Sultan’a derim…” diye cevap verince, ortalık yine karışmış. Söz Sultan’a gitmiş, adam yaka paça saraya götürülmüş. Padişah da sinirlenmiş ama yine de

de bakalım ne diyeceksen. Bu nasıl iştir ki, hem çeşmeyi yaparsın, hem de her kula helâl, Müslüman’a haram yazarsın?”

Adam, başı önünde konuşmuş. “Delilim vardır, lâkin ispat ister.”

Ya dediğin gibi sağlam değilse delilin?” O zaman boynum, hükme kıldan incedir Sultanım.

Sultanım, herhangi bir havradan   bir hahamı izahsız yaka-paça tutuklayın, bir hafta tutun. Bakın neler olacak…”

Dediği yapılmış adamın. Bütün azınlıklar bir olmuş, başlarında Musevîler, “ne oluyor, bu ne zulüm? Bizim din adamımıza biz kefiliz, ne gerekirse söyleyin yapalım, o masumdur, gerekirse kefalet ödeyelim…” Çevre ülkelerden bile elçiler gelmiş, elçiler mektup üstüne mektup getirmiş. Bir hafta dolunca, adam “Sultanım, artık bırakmak zamanıdır” demiş. Haham bırakılmış, azınlıklar mutlu. Bu sefer Sultan’a teşekkürler, hediyeler…

Az zaman geçmiş ki, adam:  “Aynı işi kiliseden bir papaz için yaptırınız Sultanım” demiş. Aynı şekilde bir papaz derdest edilip yaka-paça alınmış Pazar ayininde aynı tepkiler artarak devam etmiş. Haftası dolunca da serbest bırakılmış. Mutluluk ve sevinç gösterileri daha bir fazlalaşmış, teşekkürler, şükranlar… Levantenler din adamlarına kavuşmanın mutluluğuyla daha bir sarılmışlar birbirlerine.

Sultan: – “Bitti mi ?” demiş adama.

Sultanım son bir iş kaldı. Sonra hüküm zamanıdır. İzninizle” demiş.

Şimdi nedir isteğin ?” Efendim, payitahtımız Bursa’nın en sevilen, en sözü dinlenilen, itimat edilen âlimini alınız minberinden. Adamın dediğini yapmışlar, Ulu Cami İmamını cuma hutbesinin ortasında almışlar, yaka-paça götürmüşler. Ve ne olmuş bilin bakalım?

Bir Allah’ın kulu çıkıp da, “Ne oluyor, siz ne yapıyorsunuz? Hiç olmazsa vaazı bitene kadar bekleseydiniz”, gibi tek bir kelâm etmemiş, imamın peşinden giden, arayan-soran bile olmamış.

Geçmiş bir hafta, “Nerede imam” diye gelen-giden yok! Aptal ve cahil bir imam tayin edilmiş yerine. Halk hâlinden memnun, başlamış bir dedikodu, o geçen hafta derdest edilen koca âlim için: “Biz de onu adam bilmiş, hoca bellemiştik. Kim bilir ne halt etti de tevkif edildi. Vah vaah! Acırım arkasında kıldığım namazlara. Sorma, sorma.”

Padişah, kadı ve adam izliyorlarmış olup-bitenleri. Sonunda Padişah çeşmeyi yaptırana sormuş: – ” Eee, ne olacak şimdi?

Adam: “Bırakma zamanıdır. Bir de özür dileyip helâllik almak lâzımdır hocadan. “Haklısın” demiş padişah.

Adam başı önünde konuşmuş. Ey büyük Sultanım, siz irade buyurunuz lütfen, böyle Müslümanlar’a su helâl edilir mi?”

Bursa’da geçen dünkü hikaye bu. Peki ya bugün?

Herkes kendi işinin, kendi aşının peşinde. Ne komşu, ne yetim, düşkün ve düşmüşü bilen, soran ve sorgulayan sadece üç beş kişi.

M. Nazım Telli

Yani öğretmenler, kendi kendilerini yönetemiyor, onları yönetmek için özel sektörden müdür ataması yapılacak. Yok, efendim öyle değil. Ya nasıl? Hani başarısız okullar var ya,onlara özel sektörden müdür atanacak.

Yani iki tip okul var. Başarılı okullar, başarısız okullar! Başarılı okullara bir şey yok. Hani o başarısız okullar var ya,onların müdürlerini alıp, oraya, özel sektörde başarılı olmuş yöneticiler gelecek. Ne güzel, değil mi? Müdürler değişecek ve tüm okullarımız başarılı olacak.

SBS’ ye giren 1 milyon 15 bin öğrenci Anadolu Lisesine, ÖSS’ye giren 1 milyon 500 bin öğrenci üniversiteye girip, istediği bölümde okuyacak. Öyle mi?  Ne güzel! Fakat kafalarda ki soru, şu: Bir okul başarılı iken, diğer okul neden başarısız? Başarısızlığın kaynağı okul müdürü mü? Müdürü alıp, özel sektörden birini getirince, bu okul başarılı mı olacak ?Ayrıca, 1 milyon 500 öğrenci, kapasitesi 250 bin olan üniversiteye nasıl sığacak?

Mesela, geniş bir bahçesi, içinde spor salonu, kütüphane, fen ve teknoloji sınıfları, konferans salonu ve kadrolu öğretmeni olan bir okulla, adım atacak kadar bahçesi bile olmayan bir okulu karşılaştıralım. Pendik’te Pendik Lisesi ile Kurtköy Ticaret Meslek Lisesi aynı imkânlara mı sahip? Kartal’da Süleyman Demirel Lisesi ile Kartal Anadolu İmam Hatip Lisesinde aynı alt yapı mı var? Tuzla Endüstri Meslek Lisesi ile Samandıra Endüstri Meslek Lisesinin öğrencileri, aynı mı?

Bir tarafta devasa bir bahçe, diğer tarafta nefes bile alınamayacak kadar küçük bir bahçe!

Bir tarafta olimpik ölçülerde spor salonu, diğer tarafta tebeşirle çizilmiş voleybol sahası!

Bir tarafta 500 kişilik konferans salonu, diğer tarafta sınıftan bozma 40 kişilik salon!

Bir tarafta ilçe kütüphanesi ölçülerinde kütüphane, diğer tarafta yer yokluğundan dolaplar içine tıkılmış kitaplar! Bir tarafta laboratuar üstüne laboratuar, diğer tarafta küçücük bir odaya sıkıştırılmış 20 bilgisayar! Bir tarafta her yıl milyonlarca lira akıtılan okul, diğer tarafta vatandaşın bağışı ile yaşam savaşı veren okul!

Şimdi tekrar soralım. Varlık içinde yüzen bir okulla, yaşam savaşı veren okul! Bu okullardan aynı başarıyı bekleyebilir miyiz?

Okulun birine sınavla öğrenci alıp, çalışkan ve zeki çocukları koy, başlarına sınavla alınmış seçkin öğretmenleri ver. Her yerde 6 saat ders yaparken bu çocuklara 8 saat ders yap, sonrada biri başarılı diğeri başarısız de! Bu okullardan biri başarılı, diğeri başarısızsa fark müdürlerden değil, işte bu uygulamalardan kaynaklanıyor. Çözümse, tüm okulları eşitlemektir. Aynı bina, aynı donanım, aynı öğretmen, aynı öğrenci ve aynı müfredat… 

Üstelik madem özel sektörde başarılı yöneticiler var. Batan fabrikalar niye battı? İşçimiz niçin işsiz ve ekmeksiz kaldı?

Eğitim, öğretmen işidir. Öğretmense mesleki bilgi ve beceri ile donatılmış, formasyon sahibi kişidir.. Nasıl ki öğretmen, doktorluk yapamaz, inşaat mühendisi avukat olamaz ise, öğretmenlik dışından gelen biri de, başarılı bir okul müdürü olamaz.

İşin doğrusu ise, öğretmeni yetiştirmektir. Öğretmenlik, müdür yardımcılığı, müdür başyardımcılığı görevlerinde pişerek başarılı olan öğretmenleri, eğitim yöneticiliği akademisinde yetiştirmektir.

Mustafa N. Telli

İlköğretim okulları ve Liselerde okuyan 15 milyon öğrenci zorlu bir maratonu geride bırakarak tatile çıkıyorlar.   

Öğretmeni dinleyip, derslerini günü gününe yapan öğrenciler, ellerindeki takdir ve teşekkür  belgelerini bir sağa bir sola sallayarak evlerinin yolunu tutacaklar.  Nara atanlar… Cep telefonuna sarılanlar.   

Peki ya başarısız öğrenciler…

Onlar!… Bir kaç gündür, demir kafesin içinde dişleri sökülüp, tırnakları kesilmiş aslan misali süt dökmüş kedi. Mahcup ve mahsur… ‘Ailemin yüzüne nasıl bakarım, çevremdekiler bana ne der?’  

Sayın veliler! İyi bir gelir kaynağınız var.  Evinizde huzur ve mutluluğu yakaladınız mı?  Çocuğunuza güveniyor, onun duygu ve düşüncelerine itibar ediyor musunuz? Haklı isteklerini dikkate almış, beş çayını ikram eden kızınıza “Aferin kızım. Ne kadar düşüncelisin” diyerek  takdir ve teşvik etmiş miydiniz? Ya da kardeşiyle kendi harçlığını paylaşan oğlunuza; “”ferin oğlum seninle gurur duyuyorum” demişseniz sizi kutluyorum. Örnek bir ailesiniz, çocuklarınız da başarılı çocuklar  

Ya; “Saldım çayıra, Mevla’m kayıra” anlayışıyla çocuklarını okula gönderen veliler; bu velilerin çocuklarının başarılı olması mümkün mü?  Bizim bu çocuklardan başarı beklemeğe hakkımız var mı?

Hangi çocuk kırık not almak, ya da  sınıfta kalmak için okula gider? Siz, siz !… Çocuğunuzu okula yazdırdınız, araç ve gereçlerini zamanında temin ettiniz mi? Güzelce giydirip, doyurdunuz, yeterli miktarda haftalığını verdiniz mi? Akşam eve geldiğinizde; “Bu gün ne yaptınız oğlum”, “Bu gün ne yaptınız kızım?” dediniz mi? Ara sıra okuluna kadar giderek, öğretmenleriyle ve okul yönetimiyle görüştünüz mü?  

Hayır… Hayır…. Çocuklar çalışmadı. Biz de onlarla ilgilenmedik…  Anne ve babalar, teyze ve dayılar…  Zayıf not getirmesi muhtemel çocuk için aldığınız hiçbir tedbir yoksa suçu öğrencide, öğretmende ya da sistemde arayı bırakın. Aynaya bakıp, ben nerde hata yaptım diyerek hafızanızı yoklayınız.   

Sayın veliler!  Zayıfı  olanda, zayıfı olmayan da bizim çocuklarımızdır. Ve çocuklar bizim en değerli varlıklarımızdır.  Lütfen, onlara anlayış ve hoşgörü ile yaklaşın. Zira kaybolan bir yılı her zaman telafi edebiliriz. Kaybolan çocuğumuzu ise asla telafi edemeyiz.  

Gençler ! Hepimiz yanlış ve hata yapabiliriz. Keşke yapmasak ama yapmışız işte. Yaptık ama asıl olan, doğruyu bulmaktır. Doğruda birbirimize sımsıkı sarılmaktır. Gönlünüz rahat, başınızı dik, geleceğiniz aydınlık olsun. 

Doğruda birleşmek üzere hepinize iyi tatiller diliyorum. 

Mustafa N. Telli

Bu günkü konum bu.

Sayın başkan! Sözüm size.

Size ve samimiyetinize.

Gördüğüm kadarı ile sizde içinizde ne varsa söylüyorsunuz.

Duygu ve düşüncelerinizi çevrenizle paylaşıyorsunuz.

Gösteriş ve riyadan kaçıyor, samimiyetle konuşuyor, samimiyetle çalışıyorsunuz

Konu da, işte tam burada.

Neyzen Tefik Heykelini yaptınız.

Kartal’ın en güzel yerlerinden birine koydunuz.

Olmadı başkan

Ne kadar çaba gösterirseniz gösterin, ne kadar öz verili olursanız olun ayrıntıya dikkat etmezseniz tüm çaba bir anda uçar.

Zira bütünü koruyan parçalardır. Parçalar yerli yerinde değilse bütün olmaz.

Peki nedir bu parçalar?

Deniz Baykalı Kartal’a getiriyor, açılış yaptırıyorsunuz.

Kameralar, fotoğrafçılar ve yüzlerce kişi orada. İşte bugün de TV ve gazetelerde.

Siz Baykal’ı nereye oturttunuz?

5 metreye 5 metre bir platforma. Hadi diyelim 7’ye 7’lik bir alan olsun.

İşte bu olmadı. Cumhuriyeti kuran partinin genel başkanına bu platform yakışmadı.

Orada 2,50 metrelik 2 tane mdf varsa orası 20 metrekaredir.

3,60 metrelik 2 sunta varsa, orası 14 metre karedir. Hadidiyelim20 metre kare olsun.

İşte bu platform, CHP Genel Başkanı Deniz Baykal’a yakışmadı.

Kartal’a hiç yakışmadı.

Size yakıştı mı? Hayır Sayın Başkanım.

5 ya da 6 metre cephesi olan 20 metre karelik platform olmadı.

Ben olsaydım 20 metre karelik o platformu 100 metre yapardım. Arkasına sade bir afiş koyar; emniyet, rüzgar, güneş, kamera ve fotoğrafçıları da düşünerek önde geniş bir alan bırakırdım.

Baykal’ı ve mesai arkadaşlarını 20 metreye sıkıştırmaz 100 metre karede rahat ettirirdim.

Sahneyi o koyduğunuz dar alana değil, alanı geniş ve daha rahat kullanacak şekilde düşünürdüm. Sahnenin arkasını kiliseye verir, önde geniş bir alan tutardım.

Görevlileri daha ettirir, alana daha çok insan koyardım.

Baykal, başta olmak üzere polisten kameramana, herkesin işini kolaylaştır, halkın rahatını  sağlardım.

Siz ne yaptınız?

Olmadı başkanım. Elinizde profesyonel bir kadro yok, eş dost, hısım akraba, ya da partililer varsa bu sonuç kaçınılmazdır.

Özetle Neyzen Tefik, açılışında kullandığınız o küçük platform olmadı.

Büyük olmak için büyük düşünmek gerekir.

Büyük düşünmeyenlerse yok olmaya mahkumdurlar.

Mustafa Nazım Telli

Eyüp, “Abi sen daha iyi bilirsin. Ama diyorlar ki emekliye %100 zam yapacaklarmış?” Ne diyorsun, olur mu böyle biz zam?

Yaparlar Eyüp, yaparlar…

Avrupa Birliğine soktukları gibi.

Terörü bitirdikleri, Domuz gribinden bizi korudukları, Ermeni sorununu, başörtüsü sorununu çözdükleri gibi maaşa da zam yaparlar. Senin 600 lira 1200 lira olur.

Avrupa birliğine girdik mi Eyüp? 20 ülkeye 100 gezi yaptık. Liderlerle görüşüp, imzalar atık. Ne oldu? Hani Avrupa Birliğine girdik diye havai fişek falan atmıştık?  Hatırladın mı? Peki, şimdi biz, Avrupalı mıyız? Avrupa Birliği, bizi aldı mı?

Kıbrıs’ta “Çözümsüzlük çözüm değildir” dediler. Denktaş’ı çözdük. Kıbrıs’ı, çözemedik. 

“PKK, bitecek” dendi. Teröristi, Habur sınır kapısında karşılayıp, suçunuz yok dedik. Terör bitti mi? Bitmedi. Teröristle mücadele eden asker, polis; içerde. Terörist, dışarıda.

“Ermenistan’la problemler çözülüyor” dedik. Çöze çöze Türk Tarih Kurumu Başkanı Yusuf Halaçoğlu’nu çözdük. Ermenilerin, Türkleri gömdüğü mezarları açan, dünya tarihçilerini ayağa kaldıran Halaçoğlu gitti. Ermenilerse, hala Azerbaycan’da. Amerika soy kırımını kabul ediyor, İsviçre ise etti edecek.

“Domuz gribi var deyip” milyonlarca dolarlık aşı aldılar. Televizyonlarda her gün onlarca kişinin ölüm haberi yapıldı. Beş, on, on beş, yirmi diye ölü çetelesi tuttuk. Ne oldu aşı olmadık ama kimse domuz gribinden ölmedi. Ölen paralar oldu.

“Komşularla anlaşıyoruz” diyorlardı. Anlaşıyor muyuz? Ermenistan anıt üstüne anıt dikiyor, Yunanistan balıkçı teknemize el koyuyor, Rus taciz ediyor,  PKK yuvaları Irak’ta.

“Vize işi tamam. Vize sorunu çözüldü” dediler. Almanya’ya, vizesiz gidilmiyor. Amerika, vizesiz almıyor. Yunanistan, Bulgaristan almıyor. Söyler misin hangi vize kalktı? 

Ya Romen konusu? 300 bin Eğitim Fakültesi mezunu işsiz öğretmen var. Okullar vekille, ücretli ile idare ediliyor. Devlet öğretmen almıyor. Romenlere iş verilecekmiş. Tekel işçisi, karda kışta bizi işimizden atmayın diye adeta yalvarıyor. Romen’e iş verilecekmiş.

Versin tabii ama nerede?

Laf çok iş yok. Zira onların amacı iş değil, laf üretmek. Vakit geçirmek. Gündem değiştirip, beyin yıkamak.

Hani, Nasrettin Hocanın dört karısı varmış. Vermiş her birine birer mavi boncuk. Sonra da “Mavi boncuk kimdeyse ben, onu daha çok seviyorum” dermiş.

İşte bu da ona benziyor. Ha mavi boncuk, ha ağıza bir parmak bal

Senin zam da onun gibi. Diyelim ki % 100 zammı cebine koydun. Bastırdılar petrole, elektriğe, doğal gaza zammı ne oldu senin zam? Sıfır olursa iyi.

Deveye demişler, “Boynun niye eğri?” deve de demiş ki” Nerem doğru?” Keşke yanlışlık ben de olsa ama ne gezer.

Gitti OKS, geldi SBS. Ne değişti? Bir sınav gitti üç sınav geldi. Olan yine garibana oldu.

Anladın mı Eyüp?..

Mustafa Nazım TELLİ

Kartal meydanında bir afiş, “Gelin canlar, birlik olalım.” Uzun zamandır merak ettiğim cem törenini görmek için bu önemli bir fırsattı.

Kartal Cemevi’ ne girip, bir görevliye gazeteci olduğumu ve asılan afişleri okuyup, geldiğimi söyleyerek; törene katılıp katılamayacağımı soruyorum. Nazik bir edayla beni dinleyen görevli “Bugün burası çok kalabalık, sizi bir arkadaşla yöneticiye göndereyim o size yardımcı olur.” ifadesinden sonra bir arkadaşla birkaç kapıdan geçip, yöneticiye gidiyoruz.

Kartal Cemevi devasa bir yapı. Ana kapıdan girince karşınıza büyük bir meydan çıkıyor. Meydanın etrafında birçok kapı var. Her kapı farklı bir birime açılıyor. Merkezde konferans salonu, kütüphane, eğitim merkezleri, semah alanı, gibi birimler ile başkan ve yardımcıları için bürolar, çay salonu, mutfak, cenaze yıkama yeri, morg ve wc’ler bulunuyor.

Yöneticiye: “Ben gazeteciyim. İzin verirseniz bu günkü töreni izlemek ve haber yapmak istiyorum.” “Sizi biz mi çağırmıştık?” diye söze başlayan yönetici “Birkaç gazeteye telefon ettiklerini, e-mail attıklarını” söyleyip; “Törenimiz herkese açık, buyurun katılın.” dedikten sonra başlıyorum yürümeye.

Ancak içimde bir endişe! Ya yanlış bir şey yaparsam, ya yanlış anlaşılırsam? Düşüncesiyle giriş kapısındaki görevliden tüyo almak amacıyla; “Arkadaşım, kusura bakma ben ilk defa bir cemevine giriyorum. Yanlış bir şey yapmayalım.” değip neler yapıp, yapmamam gerektiğini ve içeride neler olacağı soruyorum.

Ayakkabılarımı çıkarıp, girdiğimiz semah alanı, oval bir taban üzerine kurulu. Üzeri kubbe ile örtülen yapının dört bir yanında resimler var. Tam karşıda bir kürsü, kürsü üzerinde Hazreti Ali’nin resmi var. Hazreti Ali’nin sağ ve sol yanındaki tablolarda ise Allah ve Muhammed lafzı var. Diğer resimler 12 imama ait. Kürsüde ki yazıda ise “Koruyan ve bağışlayan Allahın adıyla” diyor.

Kürsü önünde bir kaç mikrofon, saz ve ses cihazı var. Belli ki konuşmalar burada yapılıyor. Pencerelerle çevrili devasa yapıda iki büyük pencere dikkatimi çekiyor. İster istemez yanımdakine soruyorum. “Bu pencereler ne?”  “Onlar, seyir alanları. Salonun ikici katı gibi. Katılımım fazla olduğu günlerde arkadaşlar, oraya çıkıp, oradan izliyor. “Abi” diyor. “Cem töreni 2–3 saat sürer. Törende de giriş çıkış olmaz. İşi ya da her hangi bir rahatsızlığı olanlar da töreni oradan izler.”

Kürsü etrafında iç içe halkalar halinde bir birine cem olmağa hazır canlar, küçük koridorlarla birbirinden ayrılmış.. Bay ve bayanların bir birinden ayrı oturduğu törende; açılış konuşmasını cemevi yöneticisi Mustafa Düzgün Dede yaptı. Rıza Çetinkaya Dede’nin de bulunduğu salonda bugünkü Konuşmacı Dertli Divani Dede.

Aleviliğin evrensel bir inanç olduğunu söyleyen Divani Dede, “Eline, diline ve beline sahip olan herkes alevidir. Mademki cem toparlanmak bir araya gelmek, rızık alıp, rızık vermek, hoşnut ve razı olmak 7’den 70’e kim ilgi duyar, kim merek eder, kim gelirse gelsin o Alevidir.” Şeklindeki iyi ve örnek insan tanımlamalarını içeren konuşmasıyla Dertli, dinleyicilere Alevilik ve Aleviler hakkında bilgi verdi. Aleviliğin,  ırk, renk, dil, din ve cinsiyet ayrımcılığını reddettiğini, aklı önde tuttuğunu, üretken ve yol gösterici olduğunun açıklandığı saz ve sözünde yer aldığı cem töreninde 12 hizmet canlandırılıp, semah gösterisi yapıldı.

İlk defa girdiğim ve 5 saat kadar kaldığım cemevinden aktarabileceklerim bu kadar değil ama yerim bu kadar. Tüm canlara sevgiler.

M. Nazım Telli

Ne olurdu, ben de Sabancı’nın çocuğu olsaydım. Ya da annem Hülya Avşar olsaydı. 30 yaşına gelmiş Murat’ın iş bulamaması kötü. Hem de çok kötü. Ancak Murat’a hak vermek mümkün mü? Hayır. Peki! Murat hakikaten Sabancı’nın oğlu olsaydı, ne olurdu? Murat, şimdi oturmuş bir holdingin müdür koltuğuna bir elinde kahve, öbür elinde kumanda makinesi kanaldan kanal mı gezecekti? Ya da altında mersedes, yanında bir fıstık sahilde tur mu atacaktı?

Süt dökmüş kedi misali süklüm püklüm yanımda oturan Murat’a soruyorum. İte kaka liseyi bitirdin, şimdi anneni babanı beğenmiyor, onlara kızıyor, hatta onlara isyan ediyorsun. Olmaz ya, hadi diyelim ki sen babanı kaldırıp, bir kenara attın. Ve gidip,  Sabancı’nın çocuğu oldun.

Murat şimdi kendisini kurtarmış mı olacak. Peki ya diğer Muratlar, bir iki ay sonra askerden terhis olanlar, ya da haziranda liseyi bitiren 1,5 milyon, üniversiteden mezun olacak olan 40 bin kişi? Onlar da mı Sabancı’nın çocukları olacak? Diyelim ki oldu. Onlar da mı genel müdür olacak? Diyelim ki bu da olup, 2 milyon kişi müdür oldu. Peki ya önümüzdeki yıl ne olacak? Onlarda müdür mü olacak.

Hayır. Yüz kere hayır. Bin kere hayır. Ne onlar ne de sen müdür olacaksın. Çünkü bir işletmede bir müdür, bilemedin beş müdür olur. Beş müdürün yanında da 100 de işçi çalışır. O halde bir kişi müdür 100 kişide işçi olacak.

Yani her 101 kişiden biri müdür olurken 100′ü de işçi olacak. Peki söyler misiniz? Kim işçi, kim müdür olacak?  Ta… İlkokuldan başlamak üzere; hayata sıkı sıkıya bağlı, kendisiyle barışık, ne istediğini bilen, düzenli ve planlı çalışarak bilgilerine yeni bilgiler ekleyen, İlköğretim ve lise de iyi notlar alarak sınıflarını teker teker geçen, dershaneye kursa giden, mizacına uygun, sevdiği ve beğendiği bir mesleği seçerek üniversiteden mezun olanlar mı, sen mi?

İşte Manav Melahat’ın oğlu. Çetin,  İTÜ makineyi bitirdi. Fıstık gibi işi var. Kasap Hamdi Beyin  kızı Yeliz, Yıldız gıda mühendisliği mezunu; işi tıkırında. Peki ya sen? İlkokulu güç bela, liseyi ite kaka oku. Şimdi de gel benim kafa mı ütüle. Yok! Öyle yağma yok. Sözün özü şu ki; bütün çocuklar Sabancı’nın oğlu ya da kızı olamaz. Fakat her birimiz hayata daha sıkı sarılır, daha iyi bir eğitim alırsak, gelsin  yüzlerce Sabancı. Gitsin yüzlerce Sabancı.

O halde Sabancı2nın oğlu, Hülya Avşar’ın kızı olup, onların etekleri arasında sığıntı olmak yerine, kendimiz olmalıyız.  

Fabrikalar kapanıyor, işçiler sokağa atılıyormuş önemli değil. Ne demiş atalarımız: “Tedbir, tedaviden önce gelir.” Tamam mı Murat?

M. Nazım Telli

Gazete ve TV haberlerine göre; “Taş atan çocuklara 305 yıl hapis istenmiş” Her şeyden önce şunu söyleyelim ki çocuğa ceza olmaz/olmamalı. Zira çocuk: dinimize göre günahsız, örfümüze göre saf, genel hukuk kaidelerine göre suç işleme ehliyetine sahip değildir.

Ancak söz konusu “Taş atma” sıradan bir taş atma değil. Taşı, çocuklar birbirlerine atmıyor? Taş, kuş vurmakta kullanılmıyor. Taş, ben daha uzağa atacağım diye denizin ortasına atılmıyor. Taş; sokakları yangın yerine, ülkeyi savaş haline getirmek için atılıyor. Taş; polise, askere, ev ve iş yerlerine, bankalara, öğretmen evine, askeri lojmanlara, hükümet konağına atılıyor.

Polise atılan o taş, nerede atılmış, niye atılmış soran yok. Oysa o taş, yine böyle bir terör hareketinde ölen PKK’lının cenaze töreninde atılmış. Kime atılmış? Polise, askere atılmış. Neden atılmış? Sokakları yangın yerine, ülkeyi kan gölüne çevirmek için atılmış. Atılan taş; Türk, Kürt diye ülkeyi bölmek için atılmış. Atılan taş, bin yıllık kardeşliğinizi yok etmek için atılmış.

Yaşı küçük çocuklara bir şey diyemez. Peki ya ailelerine? Anne ve babalarına, abla ve ağabeylerine? Onlara da bir şey diyemez miyiz? Neden bu aileler, çocuklarına sahip çıkmaz? Ya da neden hep o çocuklar?  Polisle çatışan o çocuklar! Askerle çatışan o çocuklar! Cenazede olay çıkartan o çocuklar! Molotof kokteylini atan o çocuklar! Arabaları ateşe veren yine o çocuklar!

Okulda olması gereken o çocuk, eylemde. Ders çalışması gereken o çocuk, eylemde. Spor yapması gereken o çocuk, eylemde. Oyun oynaması gereken o çocuk, eylemde. Hangi eylemde? Nerede işyerleri, evler, arabalar tahrip edilecek. Nerede askere, polise taş atılacak. Nerede yollara barikat kurulup ateşe verilecek, o çocuklar orada. Ya elinde taş, ya elinde bölücü başının posteri.

İşte o çocuk, Molotof kokteyli, havai fişek atıp, sokakları yangın yerine, şehirleri savaş alanına çevirecek sonra da biz de diyeceğiz ki: “Taş atan çocuklara savcı, 305 yıl hapis istedi.” O çocuğa taşı ben mi verdim? O taşı ben mi at dedim? O çocuğu, terör örgütüne ben mi soktum? Hayır.

Ülkenin her geçen gün biraz daha ayrıştırılmaya gittiği bugün, “Onlar çocuk, taş atan çocuklara ceza veremeyiz.” derseniz bu sonuç kaçınılmazdır. Bu mantıksa, bölücünün ekmeğine yağ, terörün ekmeğine bal sürmektir. Bu da teröre destektir, teröristle kol kola olmaktır.

Taşı atan da, taş atılmasına ortam sağlayan da, taş atılmasına göz yuman da bu işten sorumludur. Bu sorumlulukta; çocuğa sahip çıkamayan aile, eğitemeyen okul, tedavi edemeyen hastane, spor alanı üretemeyen belediye, iş ve aş veremeyen devlet görevini tam yapamamış demektir.

O taşsa, sıradan bir taş değil; ülke birliğine atılan bir bombadır. Bu bombaya da müsaade etmemiz mümkün değildir.

M. Nazım Telli